Kuchary – wieś nad Prosną, której nazwa pochodzi od kuchni królewskiej, której mieszkańcy dostarczali żywność. Pod koniec XII wieku stają się własnością klasztoru benedyktyńskiego św. Wawrzyńca w Kaliszu. W 1340 roku król Kazimierz miał wystawić kościół p.w. św. Bartłomieja i wieś darował kanonikom św. Mikołaja w Kaliszu, którzy byli filią kanoników św. Augustyna na Piasku we Wrocławiu. W roku 1414 proboszczem był ks. Wojciech. Podczas najazdu szwedzkiego w roku 1656 kościół został spalony.
Obecny kościół został zbudowany w roku 1683 przez prepozyta kaliskiego konwentu kanoników regularnych ks. Adama Niesobowicza, a konsekrowany prawdopodobnie przez ks. biskupa Kraszkowskiego (prawdopodobnie w 1686 roku).
W czasie rozbiorów Polski Kuchary stają się wioską przygraniczną, co hamuje jej rozwój. Po zamknięciu klasztoru kaliskiego przez Prusaków w 1797 roku, patronat nad kościołem i parafią obejmuje proboszcz w Kucharkach. Taka sytuacja z małymi przerwami ma miejsce do 1963 roku.
W roku 1963 (po 166 latach) staraniem parafian, po uprzednim wykupieniu obecnego budynku plebanii, parafia w Kucharach znów ma swojego duszpasterza. Szczególna w tym zasługa państwa Ignacego i Wiktorii Adamczaków, którzy swoich spadkobierców zobowiązali do sprzedaży domu na rzecz parafii Kuchary.
Drewniany kościół p.w. św. Bartłomieja Apostoła w Kucharach pobudowany w 1683 roku jest konstrukcji zrębowej z drewna modrzewiowego, oszalowany, jednonawowy, połączony z dzwonnicą, kryty gontem. Posiada trzy ołtarze barokowe z XVII wieku:
- OŁTARZ GŁÓWNY – pochodzi z 1630 roku, pierwotnie był przeznaczony dla kościoła Kanoników regularnych p.w. św. Mikołaja w Kaliszu (obecnie kościół katedralny), trafił do kościoła w Kucharach w roku 1783 roku. Ołtarz główny przedstawia sceny z życia Najświętszej Maryi Panny: na dole pod mensą obraz przedstawia scenę zaśnięcia NMP, w środkowej części scena wniebowzięcia NMP wraz z adoracją biskupów: św. Stanisława i św. Mikołaja. Trzecim elementem pierwotnej wersji jest zwieńczenie, które umieszczono w prezbiterium obok ołtarza głównego, po lewej stronie, a przedstawia ono scenę koronacji Matki Bożej przez Trójcę Przenajświętszą.
- OŁTARZ MATKI BOŻEJ SZKAPLERZNEJ – po lewej stronie, posiada kopię obrazu NMP Większej z Rzymu oraz obraz Ukrzyżowanego Chrystusa (pokazywany w Wielkim Poście – wtedy zakrywa obraz Matki Bożej) i w górnej części św. Józefa.
- OŁTARZ ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA – po prawej stronie, obraz patrona malowany na desce. U szczytu św. Jerzy walczący ze smokiem.